Ο Ρωμαίος και η Διώνη

Σελίδες: 269

Γλώσσα: Ελληνικά

Στα επτά του χρόνια, τον φώναζαν Juez που θα πει δικαστής, γιατί είχε τη τάση να δικάζει, με δικές του αποφάσεις. Στο σώμα του είχε ζωγραφίσει όλη τη πλάση και στο στήθος του είχε χαράξει μια καρδιά. Ήθελε να πετάξει μακριά απ την υπόσταση του, για να νιώσει ποια ήταν πραγματικά, η έννοια της ύπαρξης του!;! Η ψυχή του Juez, δε χωρούσε σε κλουβιά και σε φυλακές με ψηλούς τοίχους.

Δε χωρούσε ούτε μέσα σε μεγάλα λόγια, ήταν ελεύθερο πουλί. Τα μεγάλα λόγια τον μελαγχολούσαν, τα κλουβιά και οι φυλακές με ψηλούς τοίχους, τον σκλάβωναν. Ο Ρωμαίος Ξαβιέ, είχε γεννηθεί για να είναι ελεύθερος! Να πετάει ψηλά και ν ανταμώνει το φως του. Ο ίδιος πίστευε, πως η πραγματική έννοια της ύπαρξης του, ήταν πως έπρεπε συνέχεια να πολεμάει, να κερδίζει και να βάζει τις μάχες σα φυλαχτά, βαθιά μες στη ψυχή! Ήταν δυνατός, ρωμαλέος, ψηλός, μελαχρινός και είχε σώμα σαν άγαλμα!

Ήταν πολύ ερωτευμένος με μια και άφηνε τους άλλους να πιστεύουν πως αγαπούσε πολλές. Εκείνος όμως αγαπούσε μόνο τη χορεύτρια του φλαμένκο στο μπουλούκι των τσιγγάνων. Μαράζωνε από μοναξιά όταν εκείνη έφευγε μακριά του και όταν γυρνούσε κοντά του, ζούσε μαζί της τον έρωτα πρωτόγνωρα. Όταν έκανε έρωτα μαζί της ζούσε για πολλές ώρες κάτι που οι άλλοι δε μπορούσαν να το καταλάβουν.

Κάποιες φορές, προσπαθούσε να τους πει πως ήταν ο έρωτας της και άλλες φορές, δε μπορούσε να τους εξηγήσει τίποτα. Ώσπου μια μέρα προδόθηκε απ την ίδια την αγάπη του και έφυγε μακριά. Πήρε το πρώτο καράβι που βρήκε και ήταν ναυλωμένο απ το Φρανθίσκο Πιθάρρο Γκονσάλες. Έτσι άρχισε το ταξίδι του για το Νέο Κόσμο. Θα έφτανε στη νήσο Ισπανιόλα, Ισπανική αποικία και λιμάνι στη Καραϊβική θάλασσα.